Hugleiðingar um lífið

Það er komið í ár síðan ég hef bloggað og þið getið rétt ímyndað ykkur hvað liggur margt fyrir til að tjá sig um   Kannski ágætt að byrja að óska ykkur til hamingju með daginn Ég aftur á móti þunglyndispúkinn á erfitt með þessa daga og vekja þeir litla lukku hjá mér Ég veit ekki alveg hvað er málið með þessa kalla ( bros..fýlu kalla ) sem ég virðist hafa þörf fyrir að troða hér inn eftir hverja setningu, en það verður bara að umberast, er annars umberast eitthvað orð ? Er að velta fyrir mér hvort að finna eigi upp á einhverju gleðilegu í byrjun eða bara draga ykkur strax í minn myrka pytt. Ég eldist....gleðilegt ? já ég er þó þakklát fyrir að fá tækifæri til þess, það er ekki sjálfsagt. Hef annars verið sérstaklega veik það sem er af þessu sumri komið, hef ekki orðið svona slæm í mörg ár. Ég býst við að innilokunin sem hefur verið við lýði í mínu lífi sl. vikur, geri það að verkum að ég bara verð að blogga. Úlala ég greinilega elska að draga fólk inn í mitt líf með því að skrifa fyrir opnum tjöldum En það er ekki það, ég vill endilega leggja eitthvað til málanna.....mis gáfulegt þó enda því miður skolaði ég milljónum að gáfufrumum út með drykkju og fíkniefnaneyslu hér á árum áður, nú sit ég uppi sem hrak á líkama og sál og afar takmarkaða getu til að vera þátttakandi í lífinu, en ég reyni. Ég er þó ein af þeim heppnu, ég fæ að reyna. Það hefur mikil depurð hellst yfir mig sl.daga yfir öllum þeim sem ég þekkti og þekkti ekki sem hafa látist af völdum alkahólisma beint eða óbeint, þeir fengu ekki það tækifæri sem ég fékk og fyrir það ber mér að þakka. Stundum heyri ég fólk tala saman um einhvern og hugsar ekki einu sinni að kannski hafi þessi manneskja verið ættingi eða vinur. Þessi dó víst útaf eiturlyfjum, " þessi " var einhvers pabbi, dóttir, systir, móðir, vinur, bróðir . Ég hugsa um gamlan kunningja sem dó nýlega, hann var ekki vinur minn en einu sinni hittumst við oft og þetta var virkilega góður maður, hann var ekki bara einhver sem dó af fíkniefnaneyslu. Hann var blíður, hann var faðir, hann var vinur og svo margt annað, hann hafði örugglega eins og margir aðrir væntingar um framtíðina, að geta fylgst með börnum sínum, sagt þeim sögur úr fjölskyldunni, kennt þeim eitthvað, hjálpað þeim og verið til staðar. Nú kannski hugsa sumir að óreglufólk eins og ég sjálf var séum hvort er ekki til staðar, en á meðan við lifum er von. Ég held að ég geti sagt það hér fullum hálsi að engin okkar vill á kannski fertugs eða fimmtugsaldri að búa  á götunni eða í litlu herbergi, láta jafnvel börnin sín horfa á sig með fyrirlitningu, geta ekki gefið þeim jóla og afmælisgjafir, vera stöðugt að svíkja okkar nánustu, vera almennt litin hornauga sem aumingi sem getur ekki hugsað um börnin sín, manneskja sem lifir af bótum frá ríkinu og er ekkert annað en kostnaður fyrir samfélagið, svo ég tali nú ekki um allar meðferðirnar sem við förum í og fólki finnst við ekkert koma bættari úr. Ég hef farið í þó nokkrar dvalir á Vog og í eftirmeðferðir, ég varð kannski ekki edrú þá en þetta gaf mér von og ég hélt áfram að reyna. Ég var að sjá að í dag veitti forseti vor nokkrar fálkaorður og allt þetta fólk vel af orðunni komið. Sl. ár hafa verið veittar orður til þessara svokölluðu útrásarvíkinga, ég veit reyndar ekki fyrir hvað en eflaust fyrir að " afla " peninga. Ég veit nú svo sem ekkert hver gefur fengið þessa orður en ég man þó ekki til þess að td. Þórarinn Tyrfingsson hafi fengið eina eða Heiðar hjá samhjálp eða margt af því góða fólki sem starfar hjá Hjálpræðishernum. Að mínu mati er þetta fólk vel af orðunni komið ásamt fullt af þeim listamönnum og svo framv. sem hafa fengið orðuna. Þetta fólk sem starfar með veiku einstaklingunum í samfélaginu, þetta fólk sínir virkilega kærleika fyrir náunganum og því miður sést ekki of mikið af því í okkar þjóðfélagi. Sko eftir ársfrí er greinilega mikið sem liggur fyrir hjá mér Jæja talandi um  þiggja bætur frá ríkinu, ég er ein af þeim sem samfélagið er að sligast undan í kostnaði, ég er öryrki. Að vera öryrki ( ég er reyndar hvorki með fyrirvinnu inn í fataskáp né svarta vinnu einhver staðar) virðast sumar halda að við séum upp til hópa fólk sem nennir ekki að vinna og að lífið okkar sé bara stöðugt sumarfrí. Er ég heppinn ? Eins og áður sagði koma launin inn samviskusamlega um hver mánaðarmót, " vinnuveitandinn " minn er ekki farin á hausinn ennþá allavega. Mitt líf fer aðallega framm innan veggja heimilisins.....já ég hef heimili ( leiguíbúð hjá félagsbústöðum ) Ég eyði mest af tíma mínum ( fer reyndar eftir heilsunni hverju sinni ) í rúminu, ég er heppin að börnin mín eru ekki lítil lengur, en ef svo væri er ekki mjög líklegt að ég gæti hugsað um þau. Ég get ekki farið í heimsóknir eða tekið á móti slíkum nema mjög sjaldan. Ég hef takmarkaða getu til að gera hluti með börnunum mínum sem mér langar þó afar mikið að geta. Ég er alltaf þreytt ,mér er illt andlega og líkamlega og reyndar er staðan þannig að ég þrauka fyrir börnin mín auðvita en þetta er samt ekkert líf. Ég sé konurnar sem eru að fara í vinnuna, gera hluti með krökkunum sínum, hitta vini sína, fara í ferðalög og eru bara lifandi, ég er sko abbó....ég vildi gefa mikið fyrir að geta unnið og bara verið lifandi. Launin mín eru þannig að ég get ekki átt bíl eða ég kannski gæti það en þá yrði líka allt annað að víkja. Ég reyndar í þessu tilfelli vel að geta stundum pantað pizzu, leyft krökkunum að fara í bíó, til tannlæknis, hafa netið, keypt föt á börnin og er meira að segja með stöð 2. En auðvita sem móðir tek ég út fyrir það að geta td.ekki farið í ferðalag með krakkana ekki einu sinni eina helgi. Sumarið er tíminn var einhverstaðar sagt en sumarið er svo sannarlega ekki tíminn minn. Allir í kringum mig að fara í sumarbústað, til útlanda og svo framvegis. Ég reyndar fæ 15 þúsund í orlofsuppbót en ég fer ekki langt fyrir það. Að vera öryrki og geta ekki aflað sér almennilegs viðurværis er bara ekkert skemmtilegt. Það kannski orkar tvímælis á miðað við margt hér á undan en ég er í skóla, já u.þ.b 2 tíma á dag er ég í námi, bara þessir tveir tímar gefa mér svo mikið. Ég fór í skóla með það að markmiði að reyna að auðga líf mitt aðeins og vona að einhvern tímann verði heilsan þannig að ég geti unnið við það sem ég er að læra. Þrátt fyrir allt þetta neikvæða sem ég er að telja hér upp að þá líður ekki sá dagur að ég hugsi ekki um hvað ég er heppinn. Ég er heppinn af því leyti að mér auðnaðist að verða edrú, ég er með börnin mín og sinni þeim eftir fremstu getu, þrátt fyrir vangetu mína á svo mörgum sviðum á þá er ég ekkert verri foreldri og jafnvel betri en margir.Þrátt fyrir að neysla mín hér áður fyrr ásamt fleiri þáttum geri það að verkum að heilsan er ekki uppá það besta , að þá er ég samt heppin, ég hef von.

17 júní drama :)))

Komin og bráðum liðinn 17 júní,ég er svo sem ekkert að gráta það.Úpps það lekur af mér gleðin barasta Æ nei ég er ekkert svo slæm....en seinni árin er ég engin sérstakur aðdáandi hátíðarhalda og margmenni,ætli það sé ekki margmennið sem er að hrekkja mig Ég var að vona að börnin mín væru orðin of stór til að sækjast eftir bæjarferð,en sú var ekki raunin,þetta var einmitt einn af kostunum sem ég sá við að börnin væru að eldast.En skemmtanargleðin hverfur víst ekki svo glatt,það eru nefnilega "allir" niðri í bæ.14 ára unglingurinn ákvað að fara með félaga sínum en ekki var hægt að senda 11 ára gamla barnið aleitt í bæinn.....frekar einmannalegt.Það var ekki bjart yfir að pabbinn fengist til að fara í bæjarferð með dömunni,hún Kata var búin að vera að leggja höfðið í bleyti yfir hvernig hún ætti að mana sig í bæjarferð með dömunni,reyndi að bjóða barninu bíóferð og alles til að sleppa við ferðalag í bæinn,en allt kom fyrir ekki daman vildi fara í bæinn eins og "allir" aðrir,sem betur fer leystist málið með að pabbinn fékkst til að skunda með dömuna í bæinn hjúkkitt Ég verð þó að viðkenna að daman er nýkomin heim og vill aftur í bæinn......vonandi líður það hjá. Þurfti aðeins að bregða mér frá til að galdra fram kjúklingarsalat Er búin að vera bærileg andlega sl.daga en ekki meira en það,er enn að bjástra við að hafa símann á silent og svoleiðis Er satt að segja enn á náttfötunum og þar sem að klukkan er að verða átta að þá er ekki útlit fyrir að það verði klætt sig í dag Mér hefur aldrei fundist eins lítið tilefni til að fagna fullveldinu eins og nú,það hafa verið svo dapurlegir hlutir að ske á landinu að manni langar helst til að sofa í heila öld,ég stt að segja get ekki hugsað stöðu okkar til enda Vinnuskólinn hjá unglingnum á morgunn ... mér er strax farið að kvíða fyrir átökum morgundagsins Vó mér er að sýnast að stöð 2 ætli ekki að sýna Gossip girl heldur einhverja svokallaða "hátíðardagskrá" þetta er ekki að gera sig  

Myrkur

Humm ætli ég kunni þetta enn þá...þ.a.s að blogga

ætla allavega að prófa enn það er komið hálft ár síðan síðast.

Allur minn tími sl.mánuði hefur farið í skólan,börnin og heimilislífið,

jæja með því að segja heimilislífið er ég sko að meina tiltekt eftir börnin

Ég náði nú ágætri útkomu úr prófunum,þrátt fyrir að hafa verið einstaklega

eða eiginlega sjúklega þreytt alltaf Ég var að vonast til að geta 

notað sumarið í að koma mér í lag,eins og staðan er að þá hefur ekki mikið breyst. Ég er nýbúin að skipta um lyf við þunglyndinu en vó mér hefur

sko bara hrakað sl.daga,en ætla að reyna aðeins lengur ,þau lyf eiga að gera mig virkari og enn bíð ég eftir kraftaverki. En nóg um þetta

væl í mér ,í dag hef ég verið allavega bæró Þegar að ég lít til baka

að þá sé ég hvað það að blogga hér hjálpaði mér mikið,en það

getur verið mikil hjálp í að setja niður það sem er að ske,oft fær maður betri yfirsýn á það sem þarf að laga,jæja sumir segja að maður

eigi bara að tjá sig á blað en ekki fyrir opnum tjöldum en ég kann 

betur við þetta form.Þar sem heilsan hefur ekki verið súper að

þá fer allur tíminn í að gera þetta nauðsynlega.Það hefur gefið mér 

ótrúlega mikið að fara í skóla,þá er ég alls ekki eingöngu að tala

námið sem slíkt,heldur að vera í samskiptum við aðra.Fyrir þá sem glíma 

við minn djöful þunglyndið og kvíðan,að þá er það að koma sér á

fætur ,úr rúminu og að blanda geði við aðra sigur eitt og sér.

Það getur farið ferlega í taugarnar á mér kröfurnar sem fólk gerir

á mig ,ég er nefnilega frekar ómannblendin og því miður

virðist fólk oft taka til sín hvað ég á erfitt með að fara í 

heimsóknir og ég tala nú ekki um að fá heimsóknir Það er alveg 

ömurlegt  að bera þessa byrði,stöðugur ótti inn í manni,eflaust 

í langflestum tilfellunum algjörlega ástæðulaus ótti,en samt kemur 

hann  og það er Því miður þannig að sjaldnast næ ég mér til baka

ef ég er komin í þennan gírinn. Við sem erum með þennan

kvilla höfum örugglega öll heyrt....drífðu þig út að labba,hristu þetta

af þér og svo framvegis,auðvita hafa allir gott af göngu,sundi

og  öllu þessu en fyrir okkur er þetta því miður oft hægari

sagt en gert .Ég hef verið skárri af þunglyndinu sl.mánuði

en kvíðinn er í staðinn að fara með mig ,ég er þannig að það

þarf oft lítið til að koma mér úr jafnvægi,ég held þó að ég þoli samt orðið meira,en samt koma þessir dagar,td.sl.fimmtudag fór ég bara

alveg í tómt tjón af litlu tilefni,en ég varð þannig að ég var í rúminu allan daginn,slökkti á öllum símum,vildi ekki fara til dyra,var svo andlega kvalin að ég fór að hugsa um dauðan.Núna í dag líður mér okey og get ekki

einu sinni sett mig í þessi spor sem ég var í sl.fimmtudag ,ég veit að mér

leið hrikalega illa en sem betur fer skynja ég ekki þetta svartnætti sem ég festist í þarna,en ég er þó langt frá því að vera alveg búin að jafna mig,

í gær var alls ekki auðvelt að fara og versla í matinn en þetta hafðist.

Úpps...þetta átti nú aldrei að verða svona ekki upplífgandi færsla,humm

ég missti mig aðeins,en það er akkúrat þetta að nú líður mér

betur eftir að koma þessu frá mér,ég held að eftir að ég fór í

skólann og jók félagsleg samskipti að þá minnkaði þörfin

mín fyrir að blogga,þá fór ég að tala við fólk en ekki tölvuna

 

 

 

 

 

 

8C52DDD3-7385-6DA1-624F-A7AEFBAAC3C4

1.02.28

Gleymda landið.............Grænland

Fyrir  einhverjum tíma fór ég að velta fyrir mér stöðu Grænlands,það var ótrúlega há sjálfsmorðstíðni og mikil drykkjusýki sem var ástæðan fyrir því,nú berast fleiri skuggalegar fréttir frá Grænlandi (gleymda landinu) það er hungursneyð þarna.Auðvita hefði ég mátt segja mér að það væri eitthvað mikið að í landi sem hefur þessa miklu drykkju og sjálfsmorðstíðni,ég skil ekki afhverju Grænland er látið svona afskiptalaust,ekki mundu við hunsa aðra nágranna okkar svona.Ég er ekki mikill bógur í að geta breytt lífi þessa fólks eins og staðan er, en það er örugglega til fólk sem er betur í stakk búið til að tala fyrir hönd gleymdu nágranna okkar og krefjast þess að fólk rifji upp gleymda landið og þar er fólk eins og við og það þarfnast okkar.

Fátækt og hungur á Grænlandi